داستان سلمان غلامی استراتژیستی که درس کسب‌وکار را در «کف بازار» آموخته

وقتی اولین کامپیوترم را با مزد شاگردی خریدم

کلاس سوم راهنمایی بودم. در آن سن، معمولاً نوجوانان به فکر تفریح هستند، اما من کشش عجیبی به واژه «ساختن» پیدا کرده بودم. این اشتیاق من را به سمت بنایی کشاند، نه یک کار ساده؛ من تصمیم گرفتم خانه پدری‌مان را بازسازی کنم. دو تابستان تمام، زیر آفتاب داغ، دیوارها را کوبیدم، ملات درست کردم و آجر روی آجر گذاشتم. کار فیزیکی بسیار سنگینی بود، اما هر بار که میدیدم یک دیوار بالا می‌رود و یک «سازه» شکل می‌گیرد، خستگی از تنم بیرون می‌رفت.

یادم هست آن روزها دستمزد یک روز کار سنگین بنایی، فقط ۱۳۰۰ تومان بود. مبلغ ناچیزی به نظر می‌رسد، اما برای من «پول مقدس» بود؛ چون حاصل عرق ریختن واقعی بود، دستمزد آن روزها، تبدیل شد به دو ابزار سرنوشت‌ساز: یک گوشی سونی اریکسون K750 و اولین کامپیوتر شخصی من به قیمت ۷۰۰ هزار تومان. آن کامپیوتر برای من اسباب‌بازی نبود؛ سرمایه‌ای بود که با تلاش خریده بودم و باید بازگشت سرمایه (ROI) می‌داشت.

دانشگاه شروع شد

سال ۱۳۸۸، با قبولی در رشته مهندسی نرم‌افزار کامپیوتر، فصل آکادمیک زندگی من آغاز شد، در دل کلاس‌های مهندسی نرم‌افزار، اتفاق مهم‌تری در حال رخ دادن بود. از سال ۱۳۹۰، من مجذوب دنیای رابط کاربری (UI/UX) شدم. فهمیدم که کدنویسی قوی بدون ظاهر کاربرپسند، در بازار ارزشی ندارد، شروع کردم به طرح زدن، اتود می‌زدم، رنگ‌ها را می‌شناختم و سعی می‌کردم روانشناسی کاربر را درک کنم.

آن روزها شاید خودم هم نمی‌دانستم، اما داشتم مهم‌ترین ابزارم را برای آینده صیقل می‌دادم، مهارتی که دقیقاً چند سال بعد، پس از بستن مغازه، تبدیل به نقطه پرتاب من در بازار اصفهان شد. همه چیز مثل حلقه‌های یک زنجیر به هم متصل بود، این شروع مسیری بود که چند سال بعد، من را به فروش قالب‌های حرفه‌ای و معماری سیستم‌های بزرگ رساند.

کیفیت اتفاقی نیست؛ نتیجه مهندسی دقیق است

همزمان، خانواده‌ام به اصفهان مهاجرت کردند و من برای ادامه تحصیل به تنهایی در شهرکرد ماندم، تنهایی و نیاز به استقلال مالی، مرا به مسیری متفاوت کشاند: آشپزی حرفه‌ای، شاید بپرسید: آشپزی چه ربطی به استراتژی کسب‌وکار دارد؟ پاسخ در یک کلمه است: الگوریتم

در آشپزی یاد گرفتم که اگر بهترین مواد اولیه را داشته باشید اما «دستورالعمل» (Recipe) و زمان‌بندی را رعایت نکنید، نتیجه خراب می‌شود. این دقیقاً همان تعریف «الگوریتم» در برنامه‌نویسی است: ورودی‌های مشخص + پردازش دقیق و زمان‌بندی شده = خروجی عالی

می‌خواستم «تضمین‌کننده» باشم

نقطه عطف واقعی، زمانی بود که تصمیم گرفتم مدرک بین‌المللی مدیریت تضمین کیفیت (QA) را از آکادمی TUV آلمان دریافت کنم. آنجا بود که فهمیدم چرا برخی کسب‌وکارها با وجود تلاش زیاد شکست می‌خورند و برخی دیگر مثل ساعت کار می‌کنند. راز ماجرا در «سیستم‌سازی» و «کنترل کیفیت» بود. این مدارک، فقط کاغذ نیستند؛ آن‌ها Mindset (طرز فکر) من را تغییر دادند، من یاد گرفتم که کیفیت، یک اتفاق نیست؛ بلکه نتیجه یک فرآیند مهندسی‌شده است.

مهاجرت به اصفهان

سال ۱۳۹۳، پرونده کاری من در شهرکرد بسته شد. با کوله‌باری از تجربه (و نه پول زیاد)، به اصفهان مهاجرت کردم، سرمایه من در جیبم نبود، در ذهنم بود: مهارت UI/UX که از سال ۹۰ در دانشگاه تمرین کرده بودم و درس‌های مدیریتی که از بازار گرفته بودم، کارم را با فروش قالب‌های Html, Css, JS شروع کردم. اولین پروژه‌ام را به قیمت ۲۰ هزار تومان فروختم. بله، ۲۰ هزار تومان!

شاید ناامیدکننده باشه ولی اون روز همه دوران زندگیم از 8 سالگی برام مرور شد و فقط به یک جمله رسیدم، من ساختن از صفر را بلدم، دوران کاری من در اصفهان داستان بسیار، بسیار مفصلی داره و چون مربوط میشه به آکادمی سایت‌من (مرجع آموزش و راه‌اندازی کسب‌وکار آنلاین) در سایت‌من به صورت ویدیویی توضیح دادم، اینجا خیلی خلاصه فصل‌های اصلی ادامه داستان زندگیم را نوشتم.

از نیک‌دیتا تا فرابرد؛ معماری پروژه‌های ملی

لیست همه شرکت‌های طراحی سایت در اصفهان را نوشتم و شروع کردم به زنگ زدن که من کارم UI/UX میخوام کار کنم، مرداد 1392 اومدم اصفهان، مهر 1392 از بین همه شرکت‌ها، شرکت نیک‌دیتا را پیدا کردم، دوسال در این شرکت بودم، بعد رفتم شرکت فرابرد شبکه، در این شرکت‌ها دیگر صحبت از ۲۰ هزار تومان نبود؛ صحبت از سیستم‌های اتوماسیون شهرداری، پورتال‌های جهاد کشاورزی و زیرساخت‌های صنعت فولاد بود، من یاد گرفتم چطور در مقیاس سازمانی (Enterprise) فکر کنم، چطور دیتابیس‌های میلیونی را مدیریت کنم و چطور امنیت و سرعت را در بالاترین سطح نگه دارم.

چرا این داستان را تعریف کردم؟

من این داستان طولانی را تعریف نکردم که خاطره گفته باشم. گفتم تا بدانید وقتی با سلمان غلامی قرارداد می‌بندید، با یک مشاور پشت‌میزنشین طرف نیستید. شما با شریکی همراه می‌شوید که:

✅ ارزش پول شما را می‌فهمد: چون با حقوق شاگردی و عرق ریختن بزرگ شده و اجازه نمی‌دهد بودجه تبلیغاتی شما هدر برود.
✅ آچار به دست است: من مدیر پروژه‌ای هستم که خودش کدنویسی، گرافیک و سرور را می‌فهمد. هیچ تیم فنی نمی‌تواند برای من بهانه بیاورد.
✅ تئوریسین نیست: استراتژی‌های من از کتاب‌های ترجمه‌شده نیست؛ از کف بازار و کوره‌ی تجربه‌های واقعی استخراج شده است.